<P>Martin Bril kon als geen ander het gewone, alledaagse, Hollandse leven tot in de finesses beschrijven. Zijn ogenschijnlijk terloopse en zijdelingse observaties maakten de kleinste gebeurtenissen tot onderwerpen van wereldformaat.<br> IJzersterk vond ik een van zijn laatste columns waarin hij beschreef hoezeer hij opeens zijn lievelingsvulpen kwijt was en eindeloos bleef zoeken. Het liet hem niet los en de manier waarop hij dit ‘leed’ beschreef, liet ook de lezer niet los. Je werd meegezogen in zijn niet aflatende zoektocht en je zou zo acuut met hem meegaan naar Frankrijk in de wetenschap dat hij daar natuurlijk moest liggen. Zo herkenbaar.</P> <P>Van hem kunnen or-leden, ook postuum, nog heel wat leren. Hoe vaak hoor ik niet dat het zo lastig is om in een nieuwsbrief of jaarverslag goed over het voetlicht te brengen waar de or mee bezig is. Want wat doen we nou helemaal? Een heleboel, maar het zit ‘em niet in de grootse, meeslepende resultaten, het zit ‘em in de herkenbare, gewone dagelijkse or-dingen die uiteindelijk leiden tot… Neem je lezer mee aan de hand en vertel. En als je niet goed weet hoe: lees de verzamelde columns van Martin. Ze zijn briljant!</P>