Wie de consequenties ook niet kan overzien zijn de mensen die niet direct aan tafel zitten maar wel de gevolgen voor de kiezen krijgen: wij, u en ik en iedereen die ons dierbaar is.

Wat doen we eraan?

Ik zou willen voorstellen: in ieder geval niet de democratie overboord gooien. Dat is een beetje een reflex aan het worden hier en daar. Zo hoorde ik de voorzitter van MKB-Nederland daar hartstochtelijk voor pleiten toen hij verkondigde dat er dringend een zakenkabinet moest komen met ondernemers die het allemaal wel even zouden oplossen. Dit was nog vóór Kunduz zal ik maar zeggen. En er waren er meer (ik las in de krant dat meneer Wientjes vindt dat ondernemers de politiek in moeten stromen. Zelfde vorm van arrogantie, maar een democratischer traject).

Persoonlijk denk ik bij dat soort geluiden onmiddellijk (ff heel erg zwart-wit): nu kun je als ondernemer laten zien hoe goed je bent. Hard roepen dat de onzekerheid opgeheven moet worden omdat je anders zelf aan de bak wil op die post vind ik geen sterk nummer.

De democratie een beetje kleiner maken of tijdelijk helemaal overslaan is altijd een slecht idee, maar in deze tijd helemaal het laatste wat je zou moeten doen. Dat blijkt juist uit de uitslagen in Griekenland en Frankrijk waar heel veel mensen zich niet meer betrokken voelen of misschien zelfs niet meer betrokken weten. Kijk ook maar naar Nederland waar een hele groep tot opluchting van velen buitenboord staat. Mogen we toch ook vragen bij stellen, ook al vind je -net als ik- de ideeën van die club op zijn minst nogal onfris.

Medezeggenschap kent een lange traditie. Democratie in het algemeen bestaat al veel en veel langer. Als je het mij vraagt is het bij uitstek tijd om de democratie veel verder op te voeren.

Onzekerheid los je op door overleg en samenwerken aan de oplossing en niet opgeven. Niet door flink te zijn en de verkeerde knopen door te hakken.

Ieders betrokkenheid is de sleutel tot de oplossing.