Laat ik maar zwijgen over de autokosten en de woonlasten. Loonsverhoging zit er niet in met dank aan die rotcrisis. Zo langzamerhand zijn de levenskosten te hoog geworden voor een gemiddeld inkomen.
Baten per maand: een loon van 2000 euro netto. Lasten per maand: ziektekosten (300 euro) + auto (400 euro) + woonlasten (800 euro) + boodschappen (300 euro) + verzekeringen (50 euro) + vervangen apparaten en kleding (200 euro)… Shit, ik teer in!
Een kruik gaat zo lang te water tot-ie barst. Mijn spaarsaldo slinkt inderdaad zienderogen. Die #%€* crisis moet niet te lang gaan duren.
Mijn tv-abonnement houd ik aan. Kost wat kost. Als ik me rot voel, vind ik niks zo troostend als naar een ellendige film kijken. Met in de hoofdrol ene John die ontslagen wordt, omdat hij onterecht de schuld krijgt van een bedrijfsdiefstal. Die thuis ruzie krijgt met zijn vrouw en vervreemd raakt van zijn enige dochter met wie hij zo wegliep. Die zes weken geleden voor het laatst seks heeft gehad. Die in de mist depri langs de leuning van een hoge brug loopt en somber in het duistere water tuurt 50 meter onder hem… Niets zo opbeurends als een film vol blues, met een unhappy end.
Gelukkig heb ik ook lotgenoten in het echte leven. Henk en Ingrid bijvoorbeeld. Ook zij komen niet meer rond omdat de kosten van leven hun inkomsten te boven gaan. Onze premier kan tig keer zeggen dat armoede niet bestaat in ons land, maar na bedrijven en banken gaan nu ook gewone burgers bankroet.
Henk, Ingrid en ik kunnen de crisis alleen doorstaan door te hakken in de luxe van het leven. Dus niet meer naar de zoveelste musical van Joop van den Ende producties. De sportclub opzeggen, geen rondjes meer geven in de kantine. Uit eten kunnen we voorlopig vergeten, en alle vakanties sowieso. Hooguit kunnen we naar camping De Zon in Lochem. En last but not least, de auto zoveel mogelijk laten staan. En als we ‘m gebruiken maximaal 100 en zeker geen 130.
